seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 22, 2006

Φθινοπωρινή Ισημερία - perfect days, η παρέα του Μαρκ Σαγκάλ


Tι σημασία έχουν τα ονόματα αφού είμαστε όλοι ξένοι;
και το σκοτάδι γιατί έρχεται καθώς νυχτώνει,
αν όχι για να κρύψει κάποιο μεγάλο μυστικό...
Ώ, απέραντη νοσταλγία, για κάτι που ποτέ δε ζήσαμε
κι όμως αυτό υπήρξε όλη η ζωή μας!...
Τάσος Λειβαδίτης

Ο Σεπτέμβρης στα τελευταία του, μια τρυφερότητα σχεδόν σαν απουσία˙ όσο πάει και ψυχραίνεται η γλυκύτητα. Aνάμεσα θέρος και φθινόπωρο, ο ουρανός μένει σιωπηλός να παρακολουθεί τα χρώματα - κι εκείνα βρίσκουν την ευκαιρία ανάγλυφα να δοξαστούν στο βλέμμα του ανθρώπου· με μόνο αντάλλαγμα να κοιτάξουμε ψηλά.
Mιλούν, όμως, ώρες-ώρες βαριά και τα σύννεφα - σαν σκοτωμένα πετεινά˙ μακριά απ' το φεγγάρι...
H ψυχή, φωσάκι έτοιμο ν’ ανάψει λίγο πριν σκοτεινιάσει.




Εκεί που παίρνει να βραδιάζει
κι η νύχτα της ψυχής το βάρος της ν’ αδειάζει,
φέγγει το μέσα φως στ' αστέρια,
ανάλαφρο - και πέφτει μες στα δυο σου χέρια.

Ξέρω, μικρή βροχή κατοικεί πάντα στα μάτια σου.
Άλλο λουλούδι ανθίζει όταν μου μιλάς, κι άλλο μαραίνεται όταν βαριά σωπαίνεις. Πίνω νερό και σε ξεχνώ, μα η δίψα μου ποτέ της δεν ξεχνιέται.
Όταν καμιά φορά λύνεσαι στα δάκρυα, λύνεις εκείνη τη στιγμή
το αίνιγμα του κόσμου - χωρίς να το ξέρεις.
Σαν άβυσσος το 'εδώ και τώρα' μας, με γεύση παραδείσου
- ό,τι κι αν ψυχανεμίζεται ο νους από τα θαύματα: ξεχνώντας με, θυμήσου με...

Ποτέ δεν είμαστε αρκετά, απολύτως τίποτα. Σκυτεναίρ

Aπ’ την άλλη,
Mια ζαριά δεν θα σβήσει ποτέ το τυχαίο. Mαλλαρμέ

13 Comments:

  • At Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 22, 2006 3:36:00 μ.μ., Blogger Αδαής said…

    Φθινοπωρινή ισημερία! Για μένα ο νέος χρόνος τώρα αρχίζει. Θα πάω να ζήσω το καλοκαίρι μου.
    Υπέροχη η ποιητική σου κατάθεση

     
  • At Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 22, 2006 4:05:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Πού να σε... ζηλεύουμε, τυχερέ άνθρωπε; Εκεί που δείχνουν το δρόμο τα όνειρά σου κι ακούει η καρδιά σου...; (Capo Verde;!;!;-) Φιλιά στη Σεζάρια! x

     
  • At Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 22, 2006 4:25:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα said…

    Μ' όλη μου την αγάπη...

    Όταν του φθινοπώρου η πόρτα ανοίξει
    όταν θ' αποδημούνε τα πουλιά
    θα φτάνει ένα αεράκι ν' αποδείξει
    τι είναι μιά αγκαλιά

    Θα 'ναι Σεπτέμβρης μήνας μπορεί κι Οκτώβρης
    θα 'σαι στην πόλη εσύ κι εγώ στο νησί
    και όποιος θυμάται πιο πολύ θα το βρεις
    όταν θα παίρνεις το γράμμα μου το θαλασσί

    Δεν υπάρχουν σύνορα μου λες
    τα καράβια κάνουν κύκλο στις καρδιές
    τα δελφίνια όμως θα μου πουν
    όποιος μένει πίσω δεν τον αγαπούν

    Καθώς κοιτώ να παίζεις με το κύμα
    να μου φοράς κοχύλια στα μαλλιά
    νιώθω πως δεν αργεί το πρώτο βήμα
    που σε πάει μακριά - σ' άλλη αγκαλιά

    Αύγουστος μήνας θα λέει η φωτογραφία
    μα ο Δεκέμβρης θα ‘ναι στην ψυχή
    και μένα που με λένε απλώς Μαρία
    θα φτιάχνω μιά ιστορία από την αρχή

    Δεν υπάρχουν σύνορα μην πεις

    Το δελφίνι το 'πε στις ακτές
    κράτα την καρδιά σου από τους πειρατές
    το 'πε και στο κύμα χάθηκε
    όποιος μένει πίσω – πάει, ξεχάστηκε

    Δεν υπάρχουν σύνορα μου λες
    τα καράβια κάνουν κύκλο στις καρδιές
    τα δελφίνια όμως θα μου πουν
    όποιος μένει πίσω δεν τον αγαπούν



    (Κάπου, κάπως, έχει φθινοπωριάσει εδώ και μέρες, ίσως και χρόνια...)

     
  • At Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 22, 2006 4:29:00 μ.μ., Anonymous eraser said…

    Μυρίζει πολύ όμορφα η βροχή τις τελευταίες μέρες - πότισε και τις σελίδες σου, onlysand, με υπέροχα ποιήματα... Ας είσαι πάντα καλά!
    Όπου κι αν πας, 'αδαή', να ζήσεις όμορφα το καλοκαίρι σου!

     
  • At Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 22, 2006 10:02:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Kαι που σε λένε απλώς Μαρία, πάντα θα φτιάχνεις υπέροχες ιστορίες, καπετάνισσα γλυκειά με τ' ανοιγμένα σου πανιά!
    Παίρνεις και την αγάπη μου μαζί με το αεράκι που σε ταξιδεύει, ε;... x

    Όμορφα τα λόγια τα ποτισμένα μες τα φύλλα της καρδιάς, κι ακόμη πιο όμορφος ο τόπος της, eraser. (Μη με κακομαθαίνεις!...;-)

     
  • At Σάββατο, Σεπτεμβρίου 23, 2006 11:06:00 π.μ., Anonymous voula-vouliagmeni said…

    Μια ευχή για όλους μας: τα φύλλα της καρδιάς να είναι αειθαλή!
    Καταπληκτικό κι αυτό το ποστ σου, onlysand!

     
  • At Σάββατο, Σεπτεμβρίου 23, 2006 11:52:00 π.μ., Anonymous fyllo said…

    Καλώσ' τηνε και φθινοπωρινή, να μας γεμίζεις πάλι μεθυστικά αρώματα! ΧΧΧ

     
  • At Σάββατο, Σεπτεμβρίου 23, 2006 12:53:00 μ.μ., Anonymous markos A said…

    Δεν σε ξεχνώ κι ας μη σε γνώρισα ποτέ! Κι όλο και πιο πολύ σ' ευχαριστώ!

     
  • At Σάββατο, Σεπτεμβρίου 23, 2006 2:36:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Τι όμορφα τα φύλλα, fyllo μου, αυτή την εποχή!...

    marko, είσαι περιβόλι με όλα τα χρώματα - κι ας είναι φθινόπωρο! 
    Εγώ σ' ευχαριστώ.

     
  • At Σάββατο, Σεπτεμβρίου 23, 2006 5:42:00 μ.μ., Anonymous γιασεμι said…

    "Άλλο λουλούδι ανθίζει όταν μου μιλάς και άλλο ...".
    Από τους πιο όμορφους στίχους σου που έχω διαβάσει!

     
  • At Σάββατο, Σεπτεμβρίου 23, 2006 5:56:00 μ.μ., Anonymous γιασεμι said…

    ¨σου είπα να 'ρθεις μα ξέχασα να πω σε περιμένω..."

     
  • At Σάββατο, Σεπτεμβρίου 23, 2006 8:21:00 μ.μ., Anonymous noufaro said…

    :-)
    Τι υπέροχη κατάθεση ψυχής! Σ'ευχαριστούμε onlysand! Καλά να ΄σαι όπου και να 'σαι.

     
  • At Κυριακή, Σεπτεμβρίου 24, 2006 11:17:00 π.μ., Blogger onlysand said…

    Η ψυχή μου στον άνεμο, γιασεμί και... νούφαρο...; Για να παραφράσω τον ποιητή.
    Καλώσ' τα, τα ανθισμένα και τα χρωματιστά :) Τέτοια όμορφα λουλούδια και να μην έχουν... "τόπο"! (Κάτι συμβαίνει, φαίνεται, κι αυτό εδώ το μπλογκ τραβάει τους περισσότερους απ' όσους δεν μπορώ να βρω!:)
    Όπως και να 'χει - αφού δεν γίνεται αλλιώς - θερμά ευχαριστώ και αποκαλοκαιρινά φιλιά σε όλους!

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS