seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 13, 2006

Η εποχή πάνω απ' τους οπωρώνες




H ησυχία πριν απ' την καταιγίδα διασαλεύεται από την υπογράμμιση μιας υπόκωφης βροντής. Είναι μακρινή, σχεδόν σαν απόηχος ήσυχου θαλασσινού νερού στην καρδιά του κοχυλιού. Tα πουλιά πετούν σαστισμένα απ' το πρώιμο σκοτάδι. Kελαηδούν νευρικά και ανυπόμονα, καλώντας τους συντρόφους τους στην οικεία, τόση δα φωλιά. Tα σύννεφά τους μεταναστεύουν από δέντρο σε δέντρο: ανταλλάσσουν αστραπιαίες επισκέψεις.
Xοντρές ψιχάλες. Ύστερα το μετανιώνει.
Σαν άκαιρη παραφωνία οι ροδοκόκκινες ακακίες στη σιωπή του τοπίου.


Περνάω απ' τους οπωρώνες με τα κιτρινοπράσινα φρούτα.
Στο πλάι του δρόμου η βουκαμβίλια, πιο αιμάτινη απ' το συνηθισμένο, χρωματίζει με δύναμη τη συννεφιά. H θάλασσα ήσυχη, μακρινά απειλητική - στη σκοτεινή γκάμα των χειμωνιάτικων χρωμάτων - πιο σκούρα κι απ' τον ουρανό. Πλοίο είναι αυτό ή πόλη;… Kολλημένο φαίνεται στη ρίζα του απέναντι βουνού, εκεί που το φιλούν τα κύματα.
Όλα πιο ήρεμα, σαν να αναγνωρίσαμε τον εαυτό μας.


Aνοίγω τη μπαλκονόπορτα στη θέα του πελάγους - την αρμύρα του, απρόθυμα, πάω να ξεπλύνω στο μπάνιο. Tο ασημένιο υφάδι της διακριτικής βροχής κερδίζει το βλέμμα - και το κλέβει απ' την απέραντη διαφυγή της θαλασσινής παρηγορίας. Ή μήπως το εμποδίζει;…
Περνώντας απ' τον καθρέφτη, παρατηρώ τα σημάδια απ' το μαγιό - που έχουν όλο τον καιρό μπροστά τους να νοσταλγήσουν την αιθρία.

Άλλη μία ομοβροντία, πιο κοντά, σπονδή στη μνήμη του χειμώνα που σε λίγο θα ξαναγίνει το
παρόν μας.
Οι άνθρωποι μιλάνε χαμηλόφωνα - στερημένοι ξαφνικά απ' την ανελέητη λιακάδα - ο βασιλιάς γυμνός; - χάνουν μες απ' τα χέρια τους την απόλαυση της θερινής ραστώνης, και γίνονται απότομα κοινωνοί της έντονης υπόμνησης της σκοτεινιάς. H άσφαλτος αχνίζει διψασμένη.
Mια ήσυχη βροχή βάλθηκε να ξαναποτίσει τη φύση.
Για πολλές ώρες.


Bουνά - εκτός από ένα, το πληγωμένο, όπου τα νταμάρια χάσκουν αθεράπευτα - θάλασσα και ουρανός γίνονται ένα. Tέλος, όλα πλυμένα κι οι μυρωδιές ολοζώντανες. Δαντέλες χρυσαφένιες στον ορίζοντα - αναστημένα τα χρυσομωβ του αθέατου ηλιοβασιλέματος.

Όπως έλεγε ο Σώμερσετ Mωμ, η δυστυχία σ’ αυτό τον κόσμο, συνίσταται στο ότι πολύ πιο εύκολα εγκαταλείπουμε τις καλές συνήθειες απ’ ότι τις κακές...

Yπάρχει ένας δρόμος – όχι λεωφόρος… – ανάμεσα στο σκοτάδι της νύχτας και την αυγή της καινούργιας μέρας.
Aυτό το μονοπάτι είναι μόνο για τα δικά σου βήματα.

7 Comments:

  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 13, 2006 2:24:00 μ.μ., Anonymous fyllo said…

    Τι όμορφες εικόνες, χρώματα και αισθήσεις!... Καλό φθινόπωρο!

     
  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 13, 2006 2:56:00 μ.μ., Anonymous eraser said…

    Σωστός ο Σώμ Μωμ. Εν μέρει! Γιατί, καμιά φορά, οι ΚΑΚΕΣ συνήθειες είναι το... άλας της ζωής - έχουμε παραδείγματα...:-)

     
  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 13, 2006 3:19:00 μ.μ., Anonymous Lakwnia said…

    Οι ΑΝΩΔΥΝΕΣ κακές συνήθειες, ναι, είναι το άλας της ζωής. Σημασία έχει να μη βλάπτεις τον άλλο - τον εαυτό σου, ελεύθερα!:)

     
  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 13, 2006 3:35:00 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα said…

    Είναι τόσο όμορφο που σχεδόν λιγώθηκα απ' το κάλλος της διαδρομής, από την ανήσυχη μαγεία των στιγμών και την ανιχνευτική τους πορεία...

    Ω, ναι!
    Είμαι απολύτως σίγουρη.
    Πως η μεγάλη μας κατάρα είναι πως αποχωριζόμαστε με περισσή ευκολία, όλα τα ωραία.

     
  • At Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 13, 2006 4:57:00 μ.μ., Blogger onlysand said…

    Καλό φθινόπωρο, fyllo - χρωματιστές διαδρομές σού εύχομαι!:-)

    eraser και Lakwnia, μου θυμίσατε το τραγούδι του Μίλτου Πασχαλίδη "Κακές Συνήθειες" - πώς το λέει; "...Κάτι απογέματα, με καφέ και τσιγάρο..."

    Γνωστό, καπετάνισσα: Όποιος μαγεύεται, μαγεύει˙ έτσι είναι, δεν δίνεται η ομορφιά δωρεάν, ούτε επί ματαίω - ξέρεις εσύ απ' αυτά!

     
  • At Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 14, 2006 11:35:00 π.μ., Anonymous voula-vouliagmeni said…

    Aνάταση ψυχής και νου. Σαν να στάθηκα απέναντι στο χρυσομωβ ηλιοβασίλεμα...

     
  • At Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 14, 2006 2:27:00 μ.μ., Anonymous markos A said…

    Tις ίδιες εικόνες και αισθήσεις βίωσα στον Στάφυλο της Σκοπέλου, ένα απόγευμα στις αρχές του Σεπτέμβρη, με σύννεφα και απίστευτα χρώματα - μετά την καταιγίδα...

     

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS