seesea

ένα ιλιγγιώδες κυνικο-τρυφερό βήμα πριν από το χάος

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 11, 2006

Χάι κου και χειμωνιάτικες ιστορίες...


Ο μεγάλος Μπασό είχε γράψει ένα χάι-κου για το οποίο καμάρωνε:

Ένα αλογάκι της Παναγίας: βγάλ' του τα φτερά - αδράχτι

Κάποια νύχτα τινάχτηκε οργισμένος απ' το κρεβάτι του και χτυπούσε το κεφάλι του στον τοίχο λέγοντας: «Μπασό, πώς τόλμησες να γράψεις κάτι τέτοιο; Πώς τόλμησες να ταπεινώσεις τη φύση, πώς μπόρεσες να προσβάλεις ένα πλάσμα του Θεού;».

Διαπίστωσε πως το χάι-κου διέπραττε μια αδικία, γι' αυτό και το διόρθωσε:

Ένα αδράχτι: βάλ' του φτερά - αλογάκι της Παναγίας

Το ανέκδοτο θέτει προς... αέναη συζήτηση το πρόβλημα της αξιολογικής κλίμακας, των βαθμίδων της αισθητικής κλίμακας που οφείλει να ανέλθει ή να κατέλθει ο δημιουργός για να αποτυπώσει με Δικαιοσύνη την ουσία των όντων. (Αναφέρεται σχετικά και ο Κ. Γεωργουσόπουλος σε παλαιότερη επιφυλλίδα του.)


Φθινοπωρινός άνεμος: όπου στραφώ, χαϊκού παντού
Τακαχάμα Κι-ο-σι, 1874-1959

Να υπ-ακούεις: τα λουλούδια μιλούν στο μέσα αυτί.

Μα, τι φεγγάρι στον υπερσυντέλικο! παραφρόνησα...
Ο-νιτσου-ρα, 1660-1738

Δροσοσταλίδα, άσε με να ξεπλύνω τη μαυρίλα μου...
Να μεθύσω˙ να πέσω να κοιμηθώ σε ρόδινες πέτρες.
Ματσούο Μπασό, 1644-94



Κι ύστερα έρχεται η νύχτα,
και τα άστρα είναι το τελευταίο σημάδι ότι αγαπηθήκαμε.
Αυτοί που διαβήκαν το δειλινό σκυφτοί,
ήταν ωραίοι γιατί είχαν νικηθεί...
Τάσος Λειβαδίτης

6 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Και η παλαιότερη (από τις... σωζόμενες!;)

Powered by Blogger

SYNC BLOGS